zhelezko: Under Construction

Толькі што зьдзейсьніў сапраўдны мужчынскі ўчынак — пры дапамозе гугла і лінейкі ножыка і прысутнасьці духу адрамантаваў зарадку ад мабільніка. Першы раз у жыцьці. Трэба будзе сёньня на пары замацаваць посьпех паяльнікам.

Усім радуе эплаўская бяздротавая штука Airport Express Base Station — і белая, і лакіраваная, і зь яблычкам на баку, і маленечкая, і лёгенькая, і пад любую разетку падыходзіць. Карацей, той самы эпл стайл. Толькі вось глючыць кожны дзень...

Схільны лічыць большасьць фактаў, прыведзеных у дзёньніку Сяргея Гаўрыліна, адпавядаючымі рэчаіснасьці. Мы зь ім ніколі блізка не сябравалі, але разам працавалі над рознымі праектамі — я з адной мэтаю, ён, як высьветлілася, з іншаю. Так ці інакш, бачыліся часта і атрымліваецца, што я пішу зараз гэты камэнтар не пра абстрактнага Эколяга, але ж пра даволі добра знаёмага чалавека. Тэкст я прачытаў уважліва, але толькі адзін раз і зараз паралельна з пісьмом буду праглядаць другі раз, удакладняць сёе-тое, але менавіта шукаць нестыкоўкі ды праводзіць паралелі рознай глыбіні не хачу. Заўважу, што пры першым чытаньні не было момантаў, калі тэкст рэзаў па вачох, калі я ведаў, што насамрэч адбывалася нешта зусім ня тое. Іншая справа, ня так і шмат эпізодаў дзёньніку тычацца асабіста мяне ці інфармацыі, якую я магу пераправерыць. Але дзе тычыцца — ён піша праўду, да дробязяў. Большасьць імёнаў, прыведзеных у тэксьце мне знаёмыя, і чытаю я пра апісаных у тэксьце людзей ня як пра пэрсанажаў мастацкага твору, а як пра канкрэтных людзей.

( Працяг )

Вачыма іншых вайскоўцаў. Так аб'ектыўней.

( Пад катам шмат сканаў, каля мегабайта. )

Дарагія сябры!

Вялікі дзякуй усім за падтрымку — тым, хто прыязжаў на КПП, тым, хто пісаў лісты, хто друкаваў артыкулы ці проста трымаў за мяне крыжыкі — ўсім. Без вашае дапамогі прайсьці праз выпрабаваньне войскам мне было б значна цяжэй. Да жыцьця ў вайсковым асяродку трэба быць падрыхтаваным, тады гэтыя паўтара гады будуць успрымацца насамрэч як служба, а не зьняволеньне. У мяне такой загартоўкі не было, і ў войску я быў чужым для ўсіх і ўсяго, таму мне так патрэбная была падтрымка звонку. Ня ведаю, як бы я жыў там безь яе. Калі што, вы заўсёды можаце разьлічваць на мяне. А зараз я ўжо цывільны з даведкаю — магу спакойна піць каву ды думаць пра будучыню. Неяк ня верыцца, што ўсё скончылася.

( Сур'ёзны аналіз сытуацыі )

І пераканаўся ў выразе «Хто ў войску паслужыў, у цырку не сьмяецца».

( р-раз )

( два )

( тр-ры )

А хто спапмпуе файл зь лепшым разрахоўваньнем, даведаецца, што службовыя асобы складаюцца выключна з твару

дваццаць пятага студзеня а восьмай раніцы еду абараняць беларускую чыгунку ў горад Жлобін. Частка мая мае нумар 83469, і ў інэціку пішуць пра яе няшмат.

Акция «ГАРНИЗОН»

Накануне профессионального праздника воинов-железнодорожников - Дня Железнодорожных войск - акция «Гарнизон» посетила 28 отдельную железнодорожную бригаду, расположенную в городе Жлобине.
Тепло и сердечно встречали «СУПЕРЛОТО» в военной части 83469. Военнослужащие приветствовали гостей торжественным маршем, участников акции познакомили с особенностями службы, рассказали о том, как на протяжении 130 лет соединения и воинские части Железнодорожных войск выполняют задачи технического прикрытия и восстановления железнодорожных объектов, активно участвуют в строительстве и эксплуатации железных дорог.
Ведущая акции «Гарнизон» Олеся Рябухина от лица «Национальных спортивных лотерей» вручила военнослужащим спортивный инвентарь, который, без сомнения, поможет воинам поддерживать прекрасную физическую форму для дальнейшего образцового решения задач транспортного обеспечения Вооруженных Сил.
И.о. командира части Александр Королев поблагодарил коллектив «СУПЕРЛОТО» за проведение акции, пропагандирующей спорт, здоровый образ жизни, а также за замечательный концерт.

Держи вора!

27 июня в 02-00 в г. Жлобин нарядом отдела охраны по ориентировке дежурного РОВД на ул. Красный проезд, задержаны сторож у ИП 1986 г.р. и машинист БМЗ 1983 г.р., оба местные жители, которые 01-40 в лесопарке в районе ОАО «Белфа» открыто похитили 156 тыс. руб. у прапорщика в/ч 83469-жителя г. Бобруйска. Возбуждено уголовное дело по ст. 206 ч. 2 УК РБ.

Самы лепшы суд на сьвеце

Принятый 08.01.2004 года Закон Республики Беларусь «Об амнистии некоторых категорий граждан, совершивших преступления» позволил избежать уголовного наказания военнослужащему в/ч 32213 рядовому ГУРЩЕНКОВУ М.М. , гражданину КУДРАВЦУ А.И., как пострадавшим от аварии на Чернобыльской АЭС, и гражданину ДАВЫДЕНКО К.А., как несовершеннолетнему, обвинявшихся в том, что 23 октября 2003 г. около 04:00 возле дома № 12 по ул. Н.Дворникова в г. Гомеле они, находясь в состоянии алкогольного опьянения, из хулиганских побуждений беспричинно избили ранее им незнакомого несовершеннолетнего МАТВИЕНКО А.П., причинив последнему телесные повреждения, то есть в совершении преступления, предусмотренного ст. 339 ч. 2 УК Республики Беларусь. Аналогичное решение суд принял и в отношении военнослужащего в/ч 83469 рядового ЕРМОЛЕНКО Д.Н., обвиняемого в совершении нарушения уставных правил взаимоотношений между военнослужащими, то есть преступления, предусмотренного ст. 443 ч. 1 УК Республики Беларусь. Хотелось бы верить, что счастливый случай в виде акта амнистии заставит призадуматься молодых людей над своими поступками и не совершать противоправных действий впредь. А вот разжалованному до рядового бывшему сержанту в/ч 83469 ШКУТУ Д.В. , обвиняемому в совершении превышения власти и нарушения уставных правил внутренней службы по ст.ст. 455 ч. 1 и 2, 454 УК Республики Беларусь повезло меньше. Вышеназванный Закон об амнистии не предусматривает освобождение от наказания за преступление по ч. 2 ст. 455 (превышение власти с применением насилия), и теперь горе-командиру, избившему подчиненного, придется послужить на полтора года больше в составе дисциплинарной воинской части.

i самае лепшае на закуску:

Здравствуйте!
Пишет вам солдат срочной службы. Я и мои товарищи хотим выразить благодарность по поводу вашего продукта, а именно семечек «Солнечки». Они настолько качественно приготовлены, что я наслаждаюсь каждой семечкой. И я скажу вам честно- за всю жизнь я не ел более вкусных семечек.
Ваши семечки распродаются в тот же день, как их привозят в наш магазин. Ваши семечки нравятся всем. Ваши семечки САМЫЕ ЛУЧШИЕ СЕМЕЧКИ В МИРЕ!
Миронченко Алексей
Гомельская обл.
Г.Жлобин
в/ч 83469

Карацей, з такімі баявымі пацанамі не прападу!

Дарэчы, сёньня паразмаўляў зь дзядзечкам з гэтай часткі. Я спытаў, ці ёсьць у іх там вайсковыя статуты на мове, а ён адказаў: «Чё?». Ой, весялуха будзе!

А яшчэ паглядзеў, як хлапцоў у гэтую частку накіроўвалі на старым гарадзкім Ікарусе. Шкада, фоцік ня ўзяў з сабою.

Сёньня атрымаў чарговую перамогу, ў гэты раз на паседжаньні прызыдыюма прафкаму студэнтаў. Нягледзячы на тое, што сябры прафкаму прагаласавалі за маё адлічэньне, гэта адбылося з рахункам 7:5. Гэта значыць, што некаторыя мне ўсё-ж такі паверылі, нягледзячы на эмацыйныя выступы кіраўніка юрадзьдзелу ды асобных студэнтаў. Дзякуй вам за падтрымку, сябры!

А ў Белгазеце сёньня надрукавалі артыкул, у якім «дэмбель Аляксандр Чарткоў» распавядае, што са мною здарыцца ў выпадку адмаўленьня ад выконваньня загадаў на расейскай мове. Напісана цікава, пасьмяяўся. Так і трэба пісаць матар'ялы — з гумарам. Але ж не магу пагадзіцца з наступным тэзісам: «Дзеля таго, каб накіраваць служывых у сталовую, аддаецца каманда „Слева (справа) по одному в столовую бегом (шагом) марш!“ Як вынік [калі я адмоўлюся выконваць загад — З. Ж.], ён будзе пазбаўлены наступных выгодаў. Абед — закуска (вінегрэт, салат з бураку ці морквы з часныком, ці селядзец); першая страва (поліўка, ў якой раз-пораз плаваюць мясныя валокны, ці боршч, ці капуста); другая страва (каша — рыс, пярлоўка, зрэдку грэчка) зь непатрэбным вараным „мясам“ (нярэдка гэта кавалак варанага сьвінога сала — „мяса белага мядзьведзя“), ну і кампот з сухафруктаў ці кісель.». Калі мяне прызавуць у войска, ежа мне там не спатрэбіцца. Як і звальненьні, як і загад аб дэмабілізацыі. Але ж крэатыў такі добры атрымаўся ў журналістаў, залік.

...Ректор вуза Александр РОГАЧЕВ к восстановлению Дмитрия отнесся спокойно:

— Решение суда не делает его более честным и порядочным. А вопрос, будет ли студент учиться, пока открыт. Железниченко совершил хулиганский поступок, за что был задержан милицией. Да, это произошло после подписания приказа об отчислении. Но теперь, согласно решению суда, парень все-таки был в это время студентом. А хулиганство - это уже грубейшее нарушение внутреннего распорядка, и право отчислить Железниченко у нас железное.

Усё правільна. Адзінае сумленнае рашэньне суда ня робіць яго [суд] ані сумленным, ані парадачным. Бо кожны дзень даюць суткі актывістам, пасадзілі на тры гады Здзьвіжкова... Вось толькі дзіўна, што рэктар стаў выступаць з настолькі крытычнымі тэзамі. Так і пагонаў можна пазбавіцца.

Сёньня з раніцы пайшоў у дэканат. Хацеў дамовіцца пра тэрміны здачы сэсіі і г.д. Дэкан паведаміў, што ўжо рыхтуецца загад пра адмену загада аб адлічэньні і сказаў зайсьці ў адзьдзел кадраў ды прафкам. Гэтаксама вырашана цалкам сплаціць мне стыпендыю, чарнобыльскія грошы ды надбаўку пра выдатную вучобу да сёньня. У адзьдзеле кадраў паведамілі, што загад яшчэ рыхтуецца, але ж да абеду будзе. Ладна, думаю, пачакаю, і пайшоў зноўку ліставацца з ваенкаматам ды іншымі.

Спачатку падрыхтавалі скаргу на імя Старшыні Вярхоўнага суда аб адмене пастановы аб маім арышце. Даўно трэба было, але не ставала часу. Далей падрыхтавалі скаргу у абласную прызыўную камісію аб адмене рашэньня гарадзкой з мэдычыных ды некаторых іншых прычынаў. Ну і апошняй напісалі у ваенкамат і гарвыканкам заяву наступнага зьместу: ( Да ідзі ты са сваім войскам — 3 )

І толькі сёньня ўвечары я цалкам выпадкова знайшоў цудоўнае рашэньне Канстытуцыйнага суда (эх, Васілевіч, Васілевіч, на каго ж ты нас пакінуў...), якое нібыта кажа — малайчына, так і трэба. Засталося пераканаць службоўцаў, што я вынайшаў для сябе рэлігію, якая забараняе насіць камуфляж і боты.

Як скончылі з гэтым, мне патэлефанавалі з адзьдзелу кадраў, ды я пайшоў туды. Лісты даслаў па дарозе.

Як і чакалася, мне выдалі копію загада аб узнаўленьні ды зноўку нагадалі зайсьці ў прафкам. Падумалася, што пасьля збору подпісаў сп. Мандрыкіным мяне такі вырашылі выгнаць з прафсаюзу, каб прасьцей пасьля было адлічваць. Пакуль вырашыў туды не ісьці, ды паехаў у ваенкамат.

Адразу пайшоў да ваенкома. Той казаў, што жудасна заняты, ды спрабаваў выгнаць, але ж нахабства другое шчасьце. Ўрэшце падсунуў яму пад нос загад аб аднаўленьні ды запатрабаваў камэнтароў. Той адказаў, што загад не мае сілы, бо яе не набыло рашэньне суда. Во дурань, думаю. Загад жа набыў. Але той стаў патрабаваць даведку ф.29 ад вайсковай камісіі ўнівэру. Я плюнуў ды пайшоў рэгістраваць свае заявы. Цётачка-справаводка моцна зьдзівілася і сказала, што я ж іх рэгістраваў ужо. Не, кажу, гэта іншыя ўжо. А ў панядзелак яшчэ будуць. «А хіба не дастаткова»,— пацікавілася тая. «Ваенкком кажа, што не»,— ўздыхнуў я.

Трэба было як мага хутчэй браць даведку ад асабістых, пакуль тыя не прачухаліся. Зноўку паехаў ва ўнівэр. Тыя казьліліся, забралі ўрэшце арыгінал загаду, але ж даведку выдалі. Што рабіць, пайшоў па новы загад. Цётка раздрукавала копію і сказала пайсьці ставіць штамп. Па дарозе мяне сустрэла сакратарка прафкаму і пабегла па сваі паперы. Пакуль чакаў яе, такі атрымаў загад аб скасаваньні мінулага загаду аб адлічэньні. Ну, не зусім загад, вытрымку, раней прыгажэй было.
( Вучыцеся, каліноўцы, ды хай вам будзе сорамна )

А з прафкаму мне вынесьлі на подпіс вось такую паперку. Нават горшую, чым я думаў. ( Але ж жыцьцё працягваецца )

Сіджу зараз, рыхтую выступленьне на прэзыдыюме ды слухаю Stasi Нэйра Дзюбелю. Самая файная музыка пад бягучы настрой. Край аддадзены ўрачыста камбайнэрам ды хакеістам...

Ад самае ранішняй раніцы пайшоў у суд. Разглядалася справа аб тым, каму будзе ў бліжэйшы час прыналежаць матчына мікрахвалёўка. Судзьдзя адразу заявіў, што такія пытаньні павінныя вырашацца не праз Упраўленьне юстыцыі, а праз непасрэдна запыт у суд. Тое, што пратакол вопісі складзены з парушэньнямі, ягонага сэрца таксама не растапіла. Перад судом паразмаўляў з аднагрупнікам, даведаўся, якія залікі і іспыты трэба здаць, і якім чынам гэта ўсё ў іх адбывалася. Маё ранейшае меркаваньне наконт таго, што сэсію здаваць будзе нескладана, толькі ўзмацнілася.

Пасьля суду паехаў у ваенкамат, каб даведацца, чаго ж яны ад мяне хацелі два дні таму. Вызначалася, што ня зь днём народзінаў павіншаваць. Той жа самы падпалкоўнік Бурсевіч, які месяц таму назад казаў, што войску я не патрэбны, радасна паведаміў, што мястэчка для мяне такі знайшлося — недзе пад Жлобінам у чыгуначнай частцы (можаце пачынаць ліставаць палітвязьнюбайцу). А сьпецыяльнасьці снайпэра там, хутчэй за ўсё, няма. Шкада. Таму, яшчэ раз узважыўшы ўсе «за» і «супраць» службы ў маскальскім войску, я схіліўся да другога варыянту і пачаў мачыць ваенкамат цяжкай артылерыяй. Спачатку на стол падпалкоўніку лягла заява наступнага зьместу: ( да ідзі ты са сваім войскам — 1 ).
(Копію заўтра накірую у гарвыканкам кіраўніку прызыўной камісіі). Дзядзька правільна зразумеў, што такія пытаньні з кандачку не вырашаюцца, і павёў мяне да нейкага палкоўніка Крапкіх на абласным зборным пункце. Палкоўнік — ну чыстае адлюстраваньне выразу «Чаго вы ад мяне хочаце, я ж танкіст!». Напэўна таму, што ён танкіст. Да таго ж відавочна альбо кантужаны, альбо нападпітку. Паўгадзіны я яму казаў, што па Канстытуцыі партыйцы служыць ня могуць, а ён мне адказваў, што ўсе павінныя служыць. Ладна, думаю, надакучыў. І вываліў чарговый аргумэнт — «А я яшчэ і студэнт...». Але іх і гэта не пераканала. Бо ў войска мяне забіраюць дваццаць трэцяга, а рашэне пра аднаўленне набывае сілу дваццаць шостага. Ну тры дні я ім паслужу... Можа, і вайсковы білет выдадуць.

Вярнуліся да падпалкоўніка, дзе той працягнуў мне позву «з рэчамі». ( Вось такую прыгожую ).
Не без памылак, але ж за «фрызуру» можна і не такое дараваць. Мне нават паказалі анкетку мелкім шрыфтам на два аркушы А4 па-беларуску. Яе я буду запаўняць пазьней. Нажаль, сфоткаць не далі. Тут я зразумеў, што трэба лавіць момант ды працягнуў Бурсевічу наступную паперку: ( Да ідзі ты са сваім войскам — 2 )
(Копіі пазьней накіраваў у гарвыканкам кіраўніку прызыўной камісіі ды міністру абароны. Яшчэ адна копія пойдзе кіраўніку вайсковай часткі). Дзядзька зноўку зразумеў, што зорачак у яго відавочна не хапае для таго, каб разруліць сытуацыю, ды павёў мяне да ваенкома. Той паглядзеў паперы, сказаў, што ўсё фігня ды мне накіруюць адказы ў вайковую частку праз месяц. Вашая справа. Пайшоў браць вытрымку рашэньня прызыўной камісіі. Як высьветлілася, засядалі гэтыя гераічныя героі ажна восьмага студзеня, а запрасіць мяне ў іх жаданьня не ўзінікала. Гэта першае. Другое — кіраўніком прызыўной камісіі зьяўляецца спадар Парошын з гарвыканкаму, які забараніў ужо, пэўна, больш за сотню мітынга-пікетаў. Спадзявацца на аб'екыўнасьць не даводзіцца. Пасьля стаў знаёміцца са справаю ў прысутнасьці падпалкоўніка. Да нас падышоў нейкі ментамаёр ды сказаў, паказваючы на мяне: «Можа, я яго да сябе забяру?». «Ага,— падумаў я, мітынгі разганяць»,— і паказаў яму кукіш. Той крыху афігеў, і спрасіў, што гэта такое (хіба ня ведае), але Бурсевіч пераканаў яго, што хлопец я добры і гэта я проста так жартую, ды мы разьвіталіся.

Пакуль ехаў з ваенкамата ў суд (забраць копію учорашняга рашэньня аб узнаўленьні ва ўнівэрсытэце), патэлефанаваў знаёмы журналіст. Ён узяў інтэрвію ў рэктара, ды той паведаміў наступнае: пытаньне пра маё аднаўленьне застаецца адкрытым, бо пасьля таго як мяне адлічылі, я зьдзейсьніў хуліганскі ўчынак (мне яшчэ за яго далі восем сутак ды дваццаць базавых штрафу). А калі мяне аднаўляюць, так я на той момант быў студэнтам і такім чынам зноўку парушыў Правілы ўнутранага распарадку. І мяне неўзабаве зноўку адлічуць (жудасная плынь сьвядомасьці, як на маю думку). Гэта значыць вось што: па-першае, бачыць мяне ў альма матэр ня хочуць ну ніяк (у вочы глядзець і прабачацца таксама). Па-другое, нас чакае другое адзьдзяленьне Марлезонскага балету, то бок яшчэ некалькі выкрэсьленых з жыцьця месяцаў, большая частка якіх пройдзе ў судах. Значыць, быць таму.

Стэлефанаваўся са сп. Вячоркам ды даведаўся, чым скончылася гісторыя з учорашнім затрыманьнем Франака, Антося Каліноўскага ды яшчэ некалькіх людзей. Скончылася чакана. А ў іх зараз сэсія недадзадзеная. Вось так.

Як узяў рашэньне суда, пайшоў шукаць заступніцтва ў юрыстаў (карыстаючыся выпадкам, перадаю вялікую падзяку сп. Судаленку), дзе і сідзеў амаль да шасьці гадзінаў. Вылілася гэта вось у што:

а) Склалі скаргу ў Генпракуратуру на Міністэрства адукацыі. Калі мяне толькі адлічылі, я накіроўваў туды ліст з прозьбаю разабрацца, а яны даслалі адпіску. Зараз разьбірацца будуць зь імі.

б) Заявілі заяву пра тое, каб ваенкамат адтэрмінаваў рашэньне гарадзской прызыўной камісіі аб адпраўцы ў войска да моманту набыццья рашэньнем суда аб аднаўленьні законнай сілы. Заўтра аддам.

в) Напісалі пісульку аб тым, каб гэтае рашэньне ўвогуле скасавалі. У абласную прызыўную камісію. Заўтра аддам.

І яшчэ гадзіну я адпраўляў па пошце заявы ўсім вышэйпералічаным. Прыйшоў дадому і хачу спаць.

Сэсія ўжо амаль скончаная, людзі ўсе іспыты паздавалі, а я ў гэтым сэмэстры яшчэ аніводнай лабы ня здаў. Лайдак, ёлкі...

Некалі напісаны мною артыкул «Рэфлексія з нагоды» на тэму выбара шляху да перамогі ды аналіза вандроўкі па гэтых шляхах «Маладога фронту» быў пракамэнтаваны каардынатарам «Трэцяга шляху» Паўлам Марозавым. Ягоныя камэнтары даволі цікавыя і грунтоўныя, таму хацелася б адказаць на іх у сваім блёгу ды працягнуць раней узбуджаную дыскусію. Як піша Павал, «приглашаю коллег из молодежных инициатив и движений присоединится и подискутировать на тему что правильно, а что нет, кто эффективен, а кто нет в нашем сообществе.»
( Цэлых 20 кілябайт! Да што гэная апазіцыя сабе думае! Шлі бы на завод працаваць! )

Сёньня зноўку патэлефанавалі зялёныя чалавечкі ды запрасілі ў ваенкамат на размову. Таму, нават калі так здарыцца, што ў бліжэйшыя дні я прападу і ў гэтым годзе больш не зьяўлюся, камуністам усё роўна прашу не лічыць. А калі каго дзе пакрыўдзіў — выбачайце.

UPD: Зайсьці прасілі сёньня ў тры гадзіны. Не пайшоў. Ужо а шостай прышоў участковы ды прынес позву на заўтра на тры гадзіны. Цырк.

Апошнія навіны футбольнага клюба «Гомель»

( Каманду пакідаюць слабыя і непатрэбныя гульцы )
( На замену якім прыходзіць моцнае папаўненьне )
( А вось як гэта камэнтуюць фанаты )

Карацей, даеш Кубак УЕФА!

Ня ёсьць навіною, што ад сёньня адменены дазвольны штамп на выезд за мяжу. Адпаведна на беларускай мяжы зьявіліся адмысловыя сьпісы нявыязных грамадзянаў. Мне ўжо пашэнсьціла туды патрапіць, але ж ня ўся апазіцыя такая радыкальная, як я — некаторых з 1767 ахтунгаў у шчасьлівае замежжа яшчэ пускаюць. Натуральна, гэта непакоіць крывавую гэбню і не дае спаць асабіста Ляксандру Рыгоравічу. І з гэтым трэба нешта рабіць. Давайце разьбярэмся, каго ж такі не выпускаюць з сасута ды як гэтым скарыстацца. А не выпускаюць наступныя катэгорыі нячэсных грамадзянаў:

а) Асобы, якія ведаюць дзяржаўныя таямніцы;
б) падазроныя, абвінавачаныя ці асуджаныя па крымінальных справах;
в) злосныя неаматары узмацненьня стабільнасьці дзяржавы шляхам выплаты штрафаў;
г) ухілісты ад войска.

Відавочна, што прасьцей за ўсё падагнаць усіх пад пункт а). Уявіце — сідзіць якая-небудзь Лябедзька ў офісе, думае, якую бы яшчэ какашку прэзідэнту падкласьці. Тут завальвае АМОН, кладзе ўсіх пысамі на падлогу ды які небудзь высокі чын (ня менш за маёра — здаецца там толькі старэйшыя афіцэры чытаць па складах неяк навучыліся) зачытвае які-небудзь дзяржаўны сакрэт — ну там пра надоі малака на Гарадзеншчыне ў трэцім квартале другога года першае пяцігодкі напрыклад. А яшчэ адзін АМОНавец усё гэта на камеру здымае, каб прэтэнзіяў не было пасьля — ня чуў, ня бачыў і г.д. І ўсё — апазіцыянерчык невыязны год так на дваццаць пяць. А галоўнае — не падкапаесься. І камітэт ААН па правох чалавека не дапаможа.