Ад самае ранішняй раніцы пайшоў у суд. Разглядалася
справа аб тым, каму будзе ў бліжэйшы час прыналежаць матчына мікрахвалёўка. Судзьдзя адразу заявіў, што такія пытаньні павінныя вырашацца не праз Упраўленьне юстыцыі, а праз непасрэдна запыт у суд. Тое, што пратакол вопісі складзены з парушэньнямі, ягонага сэрца таксама не растапіла. Перад судом паразмаўляў з аднагрупнікам, даведаўся, якія залікі і іспыты трэба здаць, і якім чынам гэта ўсё ў іх адбывалася. Маё ранейшае меркаваньне наконт таго, што сэсію здаваць будзе нескладана, толькі ўзмацнілася.
Пасьля суду паехаў у ваенкамат, каб даведацца, чаго ж яны ад мяне хацелі
два дні таму. Вызначалася, што ня зь днём народзінаў павіншаваць. Той жа самы падпалкоўнік Бурсевіч, які месяц таму назад казаў, што войску я не патрэбны, радасна паведаміў, што мястэчка для мяне такі знайшлося — недзе пад Жлобінам у чыгуначнай частцы (можаце пачынаць ліставаць паліт
вязьнюбайцу). А сьпецыяльнасьці снайпэра там, хутчэй за ўсё, няма. Шкада. Таму, яшчэ раз узважыўшы ўсе «за» і «супраць» службы ў
маскальскім войску, я схіліўся да другога варыянту і пачаў мачыць ваенкамат цяжкай артылерыяй. Спачатку на стол падпалкоўніку лягла заява наступнага зьместу:
( да ідзі ты са сваім войскам — 1 ).
(Копію заўтра накірую у гарвыканкам кіраўніку прызыўной камісіі). Дзядзька правільна зразумеў, што такія пытаньні з кандачку не вырашаюцца, і павёў мяне да нейкага палкоўніка Крапкіх на абласным зборным пункце. Палкоўнік — ну чыстае адлюстраваньне выразу «Чаго вы ад мяне хочаце, я ж танкіст!». Напэўна таму, што ён танкіст. Да таго ж відавочна альбо кантужаны, альбо нападпітку. Паўгадзіны я яму казаў, што па Канстытуцыі партыйцы служыць ня могуць, а ён мне адказваў, што ўсе павінныя служыць. Ладна, думаю, надакучыў. І вываліў чарговый аргумэнт — «А я яшчэ і студэнт...». Але іх і гэта не пераканала. Бо ў войска мяне забіраюць дваццаць трэцяга, а рашэне пра аднаўленне набывае сілу дваццаць шостага. Ну тры дні я ім паслужу... Можа, і вайсковы білет выдадуць.
Вярнуліся да падпалкоўніка, дзе той працягнуў мне позву «з рэчамі».
( Вось такую прыгожую ).
Не без памылак, але ж за «фрызуру» можна і не такое дараваць. Мне нават паказалі анкетку мелкім шрыфтам на два аркушы А4 па-беларуску. Яе я буду запаўняць пазьней. Нажаль, сфоткаць не далі. Тут я зразумеў, што трэба лавіць момант ды працягнуў Бурсевічу наступную паперку:
( Да ідзі ты са сваім войскам — 2 )(Копіі пазьней накіраваў у гарвыканкам кіраўніку прызыўной камісіі ды міністру абароны. Яшчэ адна копія пойдзе кіраўніку вайсковай часткі). Дзядзька зноўку зразумеў, што зорачак у яго відавочна не хапае для таго, каб разруліць сытуацыю, ды павёў мяне да ваенкома. Той паглядзеў паперы, сказаў, што ўсё фігня ды мне накіруюць адказы ў вайковую частку праз месяц. Вашая справа. Пайшоў браць вытрымку рашэньня прызыўной камісіі. Як высьветлілася, засядалі гэтыя гераічныя героі ажна восьмага студзеня, а запрасіць мяне ў іх жаданьня не ўзінікала. Гэта першае. Другое — кіраўніком прызыўной камісіі зьяўляецца спадар Парошын з гарвыканкаму, які забараніў ужо, пэўна, больш за сотню мітынга-пікетаў. Спадзявацца на аб'екыўнасьць не даводзіцца. Пасьля стаў знаёміцца са справаю ў прысутнасьці падпалкоўніка. Да нас падышоў нейкі ментамаёр ды сказаў, паказваючы на мяне: «Можа, я яго да сябе забяру?». «Ага,— падумаў я, мітынгі разганяць»,— і паказаў яму кукіш. Той крыху афігеў, і спрасіў, што гэта такое (хіба ня ведае), але Бурсевіч пераканаў яго, што хлопец я добры і гэта я проста так жартую, ды мы разьвіталіся.
Пакуль ехаў з ваенкамата ў суд (забраць копію учорашняга рашэньня аб узнаўленьні ва ўнівэрсытэце), патэлефанаваў знаёмы журналіст. Ён узяў інтэрвію ў рэктара, ды той паведаміў наступнае: пытаньне пра маё аднаўленьне застаецца адкрытым, бо пасьля таго як мяне адлічылі, я зьдзейсьніў хуліганскі ўчынак (мне яшчэ за яго далі восем сутак ды дваццаць базавых штрафу). А калі мяне аднаўляюць, так я на той момант быў студэнтам і такім чынам зноўку парушыў Правілы ўнутранага распарадку. І мяне неўзабаве зноўку адлічуць (жудасная плынь сьвядомасьці, як на маю думку). Гэта значыць вось што: па-першае, бачыць мяне ў альма матэр ня хочуць ну ніяк (у вочы глядзець і прабачацца таксама). Па-другое, нас чакае другое адзьдзяленьне Марлезонскага балету, то бок яшчэ некалькі выкрэсьленых з жыцьця месяцаў, большая частка якіх пройдзе ў судах. Значыць, быць таму.
Стэлефанаваўся са сп. Вячоркам ды даведаўся,
чым скончылася гісторыя з учорашнім затрыманьнем Франака, Антося Каліноўскага ды яшчэ некалькіх людзей. Скончылася чакана. А ў іх зараз сэсія недадзадзеная. Вось так.
Як узяў рашэньне суда, пайшоў шукаць заступніцтва ў юрыстаў (карыстаючыся выпадкам, перадаю вялікую падзяку сп. Судаленку), дзе і сідзеў амаль да шасьці гадзінаў. Вылілася гэта вось у што:
а) Склалі скаргу ў Генпракуратуру на Міністэрства адукацыі. Калі мяне толькі адлічылі, я накіроўваў туды ліст з прозьбаю разабрацца, а яны даслалі
адпіску. Зараз разьбірацца будуць зь імі.
б) Заявілі заяву пра тое, каб ваенкамат адтэрмінаваў рашэньне гарадзской прызыўной камісіі аб адпраўцы ў войска да моманту набыццья рашэньнем суда аб аднаўленьні законнай сілы. Заўтра аддам.
в) Напісалі пісульку аб тым, каб гэтае рашэньне ўвогуле скасавалі. У абласную прызыўную камісію. Заўтра аддам.
І яшчэ гадзіну я адпраўляў па пошце заявы ўсім вышэйпералічаным. Прыйшоў дадому і хачу спаць.